Tony Corsari, pseudoniem van André Parengh (Tienen, 12 november 1926 – Gent, 2 september 2011), was tijdens de pioniersjaren van de Vlaamse televisie een populaire presentator, quizmaster en zanger. Goochelen was een van de vele talenten waarmee hij het publiek wist te boeien.
Visuele referentie
Van ambtenaar tot alleskunner
André Parengh werd in 1926 geboren in Tienen als zoon van Felix Parengh en Palmyre Louise Scaut. Hij studeerde drie jaar administratief recht in Leuven en Brussel en was overdag ambtenaar bij het COO, eerst in Tienen, later in Brussel.
Van jongs af aan had hij een uitgesproken voorliefde voor de showbusiness. Als tiener maakte hij al deel uit van een dansorkest en bespeelde hij piano, viool, saxofoon, klarinet en accordeon. Hij speelde toneel bij 'Vermaak na Arbeid' in Tienen, trad op in revues in de Brusselse Folies Bergère en in operettes, en tekende cartoons voor Franstalige dag- en weekbladen.
Doorbraak op de Vlaamse televisie
In 1954 trad hij al op als presentator van cabaret en variété; een tournee met Ray Franky betekende in 1955 zijn doorbraak op de toen nog jonge Vlaamse televisie. Nic Bal en Paul Van Dessel zagen hem aan het werk in het Apollotheater in Antwerpen met het bekende tango- en rumbaorkest van Malando. In mei 1955 maakte hij als Tony Corsari zijn debuut in het variétéprogramma De Teleshow. De artiestennaam koos hij met veel klinkers, omdat Nederlandstaligen die beter konden uitspreken dan André Parengh.
Van 1955 tot 1964 was hij quizpresentator bij het NIR (vanaf 1960 de BRT), met programma's als 100.000 of niets en Eén tegen allen, en talentenjachten als Ontdek de ster en De Muziekkampioen. Hij schreef zijn eigen teksten en zong zelf de titelmelodie van De Muziekkampioen. Bij de televisie stond hij bekend als de man die alles kon: zingen, dansen, acteren, goochelen, presenteren, cartoons tekenen en sketches spelen. Liep er iets verkeerd, dan kon hij het feilloos wegimproviseren.
Zanger en zaalartiest
's Avonds reisde Corsari het land af voor zaaloptredens als conferencier, cabaretier, acteur, goochelaar en zanger. In zijn recordjaar 1969 trad hij 296 keer op — een tempo dat zijn tomeloze podiumdrang treffend illustreert.
Als zanger scoorde hij grote Vlaamse hits met 'Waarom zijn de bananen krom?' (1963) en 'Het minirokje' (1967). Het waren liedjes die generaties Vlamingen konden meezingen en die zijn naam ook buiten de quizstudio bekend maakten. Zijn populariteit was zo groot dat striptekenaar Marc Sleen hem in 1962 als karikatuur opvoerde in het Nero-album De Witte Parel, en dat Bart Peeters hem in 2003 weer voor de camera haalde om bij '50 jaar Vlaamse televisie' nogmaals 'Waarom zijn de bananen krom?' te zingen.
Een teruggetrokken legende
In 1964 zette hij bewust een punt achter zijn televisiecarrière en koos hij voor zijn baan bij de Commissie voor Openbare Onderstand, het huidige OCMW, waar hij opklom tot directeur-generaal in Brussel. 33 jaar lang verscheen hij niet meer op het scherm, maar 's avonds bleef hij optreden in Vlaamse zalen. Pas vanaf 1997 lokte Luc Appermont hem af en toe weer voor de camera.
In augustus 2011 werd hij door zijn geboortestad uitgeroepen tot Ereburger van Tienen; bij diezelfde plechtigheid trad hij op 84-jarige leeftijd nog in het huwelijk. Kort daarna overleed hij in Gent. De VRT zond een hommage uit onder de titel 'Tony Corsari: één voor allen', en het praatprogramma Café Corsari (2012–2015) werd naar hem genoemd — een blijvend eerbetoon aan een van de grondleggers van het Vlaamse entertainment.
Tony Corsari belichaamde de allround entertainer voor wie geen enkel podiumtalent te veel was — goochelen incluis. Diezelfde veelzijdigheid en feilloze podiumbeleving herkent u in het werk van Sudesh Roman.